Centrum Przesiadkowe Jamno

Miasto rozpięte między lądem a morzem

Jezioro Jamno, połączone wąskim kanałem z Bałtykiem, oddziela centrum miasta od mierzei. Dla pasażera przybywającego tramwajem wodnym z Mielna czy Łaz brzeg jeziora jest pierwszym obrazem Koszalina — progiem, na którym kończy się podróż wodna, a zaczyna kontakt z miastem.

Wydma i Przystań

Budynek ma dwie twarze. Od strony ulicy Promowej i parkingu niemal znika — tworzące go bryły tworzące sztuczne, zielone pagórki, znikają pod łąką kwietną. Pasażer wysiadający z autobusu nie widzi elewacji, lecz zielone wzniesienie, naturalne przedłużenie krajobrazu mierzei. To wydma.

Od strony jeziora ten sam budynek odsłania drugą naturę. Wydma zostaje ucięta pionową, w pełni przeszkloną ścianą, za którą widać wnętrze. Z tarasu drewniany pomost wychodzi bezpośrednio na brzeg, prowadząc do cumującego tramwaju wodnego. Budynek kończy się tam, gdzie zaczyna się woda — bez progu, bez wyraźnej granicy. To przystań.

Element krajobrazu

Dachy obu budynków są naturalnym przedłużeniem krajobrazu. Wchodzi się na nie naturalnymi rampami terenowymi — bez schodów, bez progów, bez sygnału wejścia. To prawdziwa piąta elewacja, porośnięta łąką kwietną, z której  wyrastają geometryczne świetliki. Z dachu rozciąga się widok na jezioro Jamno i odległy pas mierzei. Świetliki pełnią podwójną rolę — rozpraszają światło w głąb wnętrz i napędzają naturalną wentylację wykorzystującą efekt kominowy.

Fluktuacja przestrzeni

Centrum Przesiadkowe nie jest miejscem, do którego się przybywa — jest miejscem, przez które się przechodzi. Wnętrze i zewnętrze przenikają się: z poczekalni widać jednocześnie wiatę autobusową, ogródek gastronomiczny i pomost tramwaju wodnego. Szeroka drewniana promenada, poprowadzona równolegle do linii brzegowej, spina całe założenie i zmienia swoją funkcje w czasie — w godzinach kursów staje się węzłem przesiadkowym, poza nimi miejskim deptakiem z ławkami, leżakami i miejscem wypoczynku.