Energia Inowrocławia
Інформація про проект-
Місцезнаходження:Inowrocław
-
Площа:4 700 m2
-
Тип:Publiczne
-
Статус:Projekt
-
Дизайн:2026
-
Обсяг:Projekt Konkursowy
-
Поділитися:
-
Команда MWM:Bartosz Cyzio, Katarzyna Grabiec, Adela Koszuta-Szylar, Jakub Lazarowicz, Maciej Łobos, Yaroslav Matvieiev, Marcin Smoczeński, Paulina Ziemba, Paulina Zięblińska
-
Співпраця:
-
Wizualizacje:VA-Arts
-
-
Нагороди:
-
Wyróżnienie
-
Centrum edukacyjno-kulturalne Energia Inowrocławia, będzie instytucją, która na nowo definiuje relację miasta z jego historią. Budynek interpretuje na nowo solne dziedzictwo Kujaw, prezentuje lokalną geologię i ekologię w perspektywie cywilizacyjnej, oraz aktywnie buduje tożsamość kulturową mieszkańców. Połączenie nauki, kultury i turystyki oparte o lokalne dziedzictwo solne staje się atrakcyjnym, immersyjnym doświadczeniem dostępnym dla każdego
Architektura czerpie inspirację z lokalnej geologii – z formacji mineralnych i z procesu krystalizacji oraz struktury soli. Poszczególne funkcje, zostały ujęte w odrębne, prostopadłościenne bryły – kryształy, tworzące spójną, choć rozszczepioną strukturę, która uwidacznia poszczególne funkcje. Jej układ jest reminiscencją systemu podziemnych jaskiń, eksplorowanych i powiększanych podczas działalności górniczej człowieka.
Sekret ukryty w głębi ziemi
Forma budynku świadomie wywołuje w odbiorcy poczucie tajemniczości, zapraszając do szukania skarbów ukrytych pod powierzchnią. Od głównych ulic budynek niemal znika. Zamiast klasycznej elewacji pojawia się łagodny, zielony pagórek, z którego wyłaniają się horyzontalne bryły. Wejście prowadzi szerokimi schodami w dół, poniżej poziomu ulicy, tworząc alegorię zejścia do kopalni i do geologicznych korzeni miasta.
Publicznie dostępny zielony dach, tworzy miejski ogród i punkt widokowy wznoszący się ponad płaskim krajobrazem Kujaw. Wzniesienie, z którego szczytu wyrastają tajemnicze, ciemne elementy, to nawiązanie do malowniczej tradycji XVIII wiecznych ogrodów romantycznych – z ich nastrojowymi ruinami i świątyniami dumania.
Ważne było dla nas zaprojektowanie budynku, który jest jednocześnie prosty i poetycki — budynku, który wyrasta z miejsca i przemawia do odbiorcy, zanim jeszcze przekroczy jego próg.
Labirynt jaskiń
Organiczny układ przestrzenny inspirowany układem naturalnych jaskiń, tworzy sekwencję połączonych ze sobą wnętrz o zmiennej wysokości, szerokości i natężeniu światła. Budynek, to jedna, wielka, przenikająca się, plastyczna i pulsująca energią wielofunkcyjna przestrzeń, otwarta na swobodny przepływ życia i ludzkich aktywności. To otwarty i zawsze dostępny miejski salon, łączący funkcje parku, muzeum, domu kultury, kawiarni, sali konferencyjnej i koncertowej. To punkt koncentracji energii społecznej i kulturowej miasta, węzeł o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym.
Przestrzeń dla ludzi
Przestrzeń wewnątrz i na zewnątrz przenikają się wzajemnie, zacierając granicę pomiędzy sobą. Zagłębienie głównego – zachodniego wejścia, wijące się „jaskiniowe” lobby, plac pomiędzy muzeum, a szkołą i zielony, ogólnodostępny dach-ogród, tworzą jedną, wspólną, wielowarstwową przestrzeń publiczną, z której przemawia otwartość, transparentność, dostępność i budowanie poczucia wspólnoty. Plac pomiędzy budynkami, umożliwia organizację imprez plenerowych, koncertów, jarmarków, a otwierana w sezonie letnim cześć gastronomiczna, stanowi jego naturalne przedłużenie.
Zrównoważony rozwój
Budynek nie deklaruje ekologii – on z niej wyrasta. Stosowane rozwiązania wynikają z charakteru budynku, nie są dodatkiem, ale integralną częścią tożsamości całego założenia.
Zagłębienie budynku poniżej poziomu terenu zapewnia wysoką stabilność termiczną, redukując koszty ogrzewania i chłodzenia. System świetlików dachowych wzmacnia efekt kominowy i umożliwia naturalne przewietrzanie, obniżając zapotrzebowanie na klimatyzację o 40–60% w sezonie letnim. W tym kontekście krajobraz wokół budynku uwzględnia zasady biofilii , wspierając rodzimy ekosystem i tworząc naturalne środowisko, w którym ludzie będą chcieli przebywać.
Zielony dach gromadzi i zatrzymuje 80–90% wód opadowych, odciążając kanalizację miejską. Woda deszczowa jest magazynowana w podziemnym zbiorniku retencyjnym i ponownie wykorzystywana do nawadniania terenów zielonych i spłukiwania toalet. Dach budynku staje się publicznym parkiem — miejscem spotkań, dostępnym o każdej porze roku.
Wystawa jako podróż
Ekspozycja została zaprojektowana jako narracyjna podróż przez trzy przenikające się warstwy tożsamości Inowrocławia: Naturę, Przemysł i Kulturę. Jest tunelem wiodącym w głąb ziemi i czasu, który pozwala dotknąć, poczuć i zrozumieć energię miasta.
Ściany każdej części wystawy są wykonane z innego materiału, odnoszącego się wprost do jej tematyki. Każdy segment ma też inne natężenie światła naturalnego. Zmienna skala wnętrz, perforacje, zakręty – zacierają granice między strefami, budują sekwencję odkryć.
