1 grudnia 2025 roku Maciej Łobos wziął udział w spotkaniu z cyklu ArchiCZAT, organizowanym przez Studenckie Koło Naukowe Architektury Miejsc Społecznych Politechniki Rzeszowskiej. Sala V-17 w Regionalnym Centrum Dydaktyczno-Konferencyjnym wypełniła się studentami architektury — rozmowa, planowana na godzinę, przeciągnęła się do prawie trzech.

Klasyczne Q&A, bez wykładu

Spotkanie od pierwszych minut przybrało formę otwartego Q&A. Studenci pytali o to, co naprawdę chcieli wiedzieć, a nie o to, co zwykle pada na zajęciach akademickich. Rozmowa płynęła od jednego zagadnienia do kolejnego, bez sztywnej struktury — w tempie, które wyznaczała sala, nie prowadzący.

Tematy, których w środowisku zwykle się nie nazywa

Maciej Łobos podzielił się ze studentami niepublikowanymi projektami i decyzjami podejmowanymi „od zaplecza” — tymi, które rzadko trafiają do oficjalnych prezentacji. Poruszył też kwestie, o których w środowisku architektonicznym mówi się półszeptem: zarobki architektów, realne stawki, modele wynagrodzeń, trudności wejścia na rynek po studiach, technologie, których naprawdę warto się uczyć. To są pytania, które studenci zadają sobie nawzajem na korytarzach, ale rzadko dostają na nie odpowiedzi od osób z pracowni.

Droga do założenia pracowni

Dużo miejsca w rozmowie zajęły początki — jak wyglądała droga do założenia MWM, jakie były pierwsze kroki w branży, z jakimi wyzwaniami trzeba było się zmierzyć w pierwszych latach. To pokoleniowa historia architektów urodzonych na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, którzy wchodzili na rynek wtedy, gdy biur projektowych w Polsce praktycznie nie było, a zawodu trzeba było uczyć się od zera.

Podziękowanie

Dziękujemy Studenckiemu Kołu Naukowemu Architektury Miejsc Społecznych za zaproszenie — w szczególności opiekunce koła dr inż. arch. Beacie Walickiej-Góral, prezesowi koła Jakubowi Skierskiemu i Patrycji Matyś za przygotowanie spotkania. Bezpośredni kontakt studentów z osobami z branży jest dziś rzadszy, niż powinien być.